Overblog
Editer l'article Suivre ce blog Administration + Créer mon blog
13 juillet 2012 5 13 /07 /juillet /2012 01:02

 

Politici vergissen zich soms van datum. Zo wordt een toespraak voor 21 juli soms op 11 juli gegeven. De warmste woorden las ik van Guillaume Van Der Stighelen, die 11 juli ziet als een metafoor voor de geboorte van de democratie (1). De Nieuwjaarsspeech 2013 voor Voka gaf Bart De Wever echter al op 11 juli 2012. (2) Ik las enkel bestuurlijke en economische parameters. We weten ondertussen dat dit krakkemikkige, verwaterend land niet werkt. Maar over hoe we die toekomstige Vlaamse samenleving invullen las ik geen woord. Ook niets over Parwais, het tijdelijke gezicht van velen in ons land. Vandaar mijn Gulden- sporenslag- depressie.

 

Ik was echt diep geschokt door de uitwijzing van Parwais Sangari op maandag 9 juli. De bepalingen van de Conventie van Genève kunnen op het internet worden nagelezen evenals de definitie van een vluchteling. Het is een mensenrecht dat werd opgenomen in de Universele Verklaring voor de Rechten van de Mens. Het feit of iemand al of niet geïntegreerd is, al of niet een de landstalen spreekt, al of niet in een knelpuntberoep werkt – in het geval van Parwais Sangari is dit overduidelijk – doet niet ter zake. Afghanistan is een land in oorlog en dus een voldoende reden voor een gegronde vrees voor vervolging en levensgevaar. De schitterende menselijkheid van Magie De Block, staatssecretaris voor Asiel en Migratie is bedroevend.

ON-BE-GRIJPELIJK’ schreef Henri-Floris.Jespers op facebook.

In de vele lezersbrieven klonk applaus voor deze uitwijzing. Ik schaam me als Vlaming en zal me blijven schamen.

DSC01329.JPG

Als antidotum las ik in het Jaarboek 2011 van Pen-Vlaanderen opnieuw 'In je schoot' van Hazim Kamaledin. Het is een beklijvende tekst over de pijn van ontheemding in ballingschap.

hazim.jpg

Theatermaker Hazim Kamaledin vluchtte in de jaren tachtig uit Irak. Na vele omzwervingen via Syrië, Turkije, Bulgarije, Libanon en Griekenland belandde hij uiteindelijk in ons land. Hij is artistiek leider van theatergroep Cactusbloem met wie ik op 27 september een Arabische poëzieavond met kanounmuziek organiseer in mijn vaderland Den Hopsack.

*

In je schoot

 

Ik heb geen bijzonder verhaal.

Constructief overleef ik sedert mijn aankomst. In Brussel beland ik. Niets is herkenbaar. Niet de blonde haren en blauwe ogen (ik had ze vroeger gezien op tv), noch de lichtgrijze gebouwen, en zeker niet de scherpe, mathematisch georganiseerde gewoonten.

Ik werp blikken om me heen: naar De Grand Place… naar De Berlaimontlaan. Ik word omringd door hoge betonnen muren. Waar ik ook heen ga, maken de muren een cirkel om mij heen. Deze koude wallen zijn bestemd om mijn radeloosheid aan te wakkeren, denk ik. Mijn radeloosheid had ik immers bijna begraven door hier te zijn.

Ik, uit een Arabische stad met horizontale constructie, sta tegenover gigantisch hoge muren waarvan ik niet weet wat erachter schuilt.

Het feit dat ik nooit meer kan terugkeren naar mijn land, dwingt me mijn radeloosheid te bedwingen. Ik klim op een muur. Mijn lichaam en instinct verplicht ik mijn oriëntatie te reconstrueren zodat ik me zou kunnen aanpassen aan de eigenschappen van de muur en aan mijn klimvastberadenheid.

Mijn nagels groeien, hard en krom: klauwen van een roofdier. Om de muur te bestijgen graaf ik met mijn klauwen. Graven in muren leerde ik van mijn grootvader. Ik zag hem groeven maken in de palmbomen om erop te klimmen. Mijn handpalmen en voetzolen verhoornen, mijn zweet verandert in kleefstof.

Tegen de zwaartekracht die me wil laten stikken in radeloosheid, collaboreert de kleefstof.

Mijn ruggengraat beslist krom te worden, zodat ik dichterbij de muur blijf. Mijn ziel oefent geduld uit. Mijn klauwen graven in de betonmuur, en… zonder het einde te voorzien klim ik, Sisyphusarbeid, naar de horizon, verder.

Mijn klauwnagels worden een organisch gegeven, waarmee ik dieper sla in de wal.

In de loop der tijd leer ik zwemmen in de betongolven. Mijn oude ervaring in murengraven helpt me mee. Deze ervaring verwierf ik als politieke gedetineerde in mijn moederland.

Maar, terwijl ik in de muur doordring, vergeet ik dat mijn missie erop klimmen was. Ik realiseer me alleen dat ik vooruit ga in iets wat op deeg lijkt! Ik zie zelfs dat ik aan het hartje van de muur kom. Vreemd genoeg verliest de muur, beetje bij beetje, zijn keienhart. Hoe dieper ik erin duik, hoe vloeiender de muur wordt. Alsof hij mijn behoeftes vervult.

Terwijl ik zink in de muur, zonder te verdrinken, bemerk ik dat ik aan het zwemmen ben in vloeibare cement, elektriciteitskabels, gas- en waterleidingen, en zelfs gedroogd water!

In het gedoe van duiken, en in de hardheid van de muurstoffen verslijt mijn vacht, mijn vlees wordt uiteengerukt in brokken en stukken. Dit zie ik niet tijdens mijn onderduiking. Maar ik voel dat wanneer ik wegsijpel langs de andere kant van de muur.

Op dat stilstaand moment zie ik mijn kale organen: skelet, ingewanden, zenuwnetwerk, bloedvaten en luchtpijpen.

Voilà! Ik kom op in de nieuwe wereld, die ik graag de tweede geboorte noem.

Ik heb geen markant verhaal te vertellen.

Een schepsel zonder westerse taal ben ik. Van rechts naar links schrijf ik. Het westerse alfabet doet me denken aan een abstracte schets of mathematische symbolen. Een werkwoord dat ik niet eerder had geleerd, verschijnt: het onregelmatig werkwoord ‘zijn’.
Sommige lettergrepen kan ik niet zeggen. Als ik de huur van mijn kot wil betalen, zeg ik: ik wil graag de “hoer” betalen.

Mijn spontane reacties lijken overdreven te zijn.

*

Frank DE VOS

 

(1 )http://www.demorgen.be/dm/nl/2461/Opinie/article/detail/1468130/2012/07/11/O-Dierbaar-Vlaanderen.dhtml?utm_source=facebook&utm_medium=web#.T_0724hrcU8.facebook

(2)http://www.standaard.be/artikel/detail.aspx?artikelid=DMF20120709_198

Partager cet article
Repost0

commentaires

Présentation

  • : Le blog de CDR-Mededelingen
  • : Nederlandse en Franse literatuurgeschiedenis, onuitgegeven teksten, politieke en culturele actualiteit
  • Contact

Recherche