Overblog Suivre ce blog
Editer l'article Administration Créer mon blog
16 novembre 2009 1 16 /11 /novembre /2009 18:36

De Nachten waren nog geen dag voorbij of de mailbox slikte een bericht over de volgende Gedichtendag, januari 2010. Dat is goed nieuws en slecht nieuws. Het goede is de bevestiging van het al maar groeiend belang van het netwerk in de communicatie. De gsm is het zuurstofapparaat en de mailbox de maag van succes.


Het slechte nieuws is dat de poëzie het punt heeft bereikt dat de communicatie belangrijker is dan de poëzie zelf. Het oneigenlijk gebruik laat zich al merken: op De Nachten was er bangelijk weinig volk. Zelfs de artiestenbar in de catacomben was zo goed als leeg. Hooguit een passageplaats geworden. De artiest kwam, at een hap, trad op, dronk een slok, en verdween. Een paar uitzonderingen niet te na gesproken, te vergelijken met toogfilosofen en roddelzaaiers.


Tot 1966 werd de poëzie als een medicijn tegen eenzaamheid gezien, een organisator als een apotheker en een dichter als een kruising tussen een pastoor en een dokter. In dat jaar organiseerde Simon Vinkenoog Poëzie in Carré. Het Amsterdamse circustheater met zijn 2000 plaatsen zat stampvol. Het initiatief werd wegens verrassend succes zes maanden later overgedaan in wat nu Bozar heet: Poëzie in het Paleis.


Deze twee gebeurtenissen waren het begin van een bloei van de poëzie. Van 1966 tot nu is er echter iets merkwaardigs gebeurd. Poëziemanifestaties vielen in herhaling en verloren hun vuur, durf en kinderlijk enthousiasme. Werkzekerheid zijn ervoor in de plaats gekomen. En eigenbelang. Dit merk je ook aan de jaarlijkse Gedichtendag. Radio, televisie, kranten, weekbladen doen hun duit in het zakje. Het gebeurt vanuit angst: als ik niets doe spint de ander er garen bij. Kortom, de poëzie is een marketingproduct geworden.


Uitzonderingen bevestigen de regel. De Antwerpse stadsdichters hebben een jong publiek aangeboord. De verklaring is simpel. De Antwerpse stadsdichters hebben een organisatie achter zich staan die zich focust op de poëzie en de dichter. Krullen en grollen zijn nodig voor Antwerpen Boekenstad, maar worden niet gebruikt in de promotie.


Hetzelfde kan worden gezegd van de literatuurpoot van de Vooruit. Zelfs de grote zaal, 1.600 plaatsen, zit regelmatig vol, ook voor minder bekende auteurs. Het succes van de Gentse kunstencentrum is te danken aan een fenomenale e-communicatie en een frisheid en scherpte die sterk inspeelt op de actualiteit. Het gevolg van die politiek is dat onderwijs en cultuur één geheel vormen, en door professoren, leraars én studenten als een familiaal gevoel geaccepteerd wordt.


De uitzonderingen bevestigen twee zaken: het bandwerk van De Nachten, Watou, Behoud de Begeerte werkt contraproductief en de promotie moet versoberen. Een nog rigoureuzere ingreep is mogelijk: opdoeken die boel en van nul opnieuw beginnen. Zoals een dichter met elke bundel zichzelf weer herschept, moeten organisatoren durven zichzelf heruitvinden.


Tekenen dat dit gebeurt zijn al merkbaar. Het Antwerpse initiatief BOEST. Met de stille steun van antiquariaat Demian is een bloemlezing verschenen van negen gelijkgestemde jonge dichters. Er is een LP [niet CD] verschenen en momenteel is een kleine tournee gaande. Hij eindigt op 12 december in de Antwerpse Arenbergschouwburg. Die avond valt het doek. De rest van de oplage van plaat en bundel wordt verknipt en versnipperd. Een misschien wat al te harde beslissing, maar de boodschap is duidelijk. Maak plaats, maak plaats voor iets nieuws. Of de cirkel is rond.

Guido LAUWAERT

Partager cet article

Repost 0
Published by CDR-Mededelingen - dans littérature
commenter cet article

commentaires

Présentation

  • : Le blog de CDR-Mededelingen
  • : Nederlandse en Franse literatuurgeschiedenis, onuitgegeven teksten, politieke en culturele actualiteit
  • Contact

Recherche