Overblog Suivre ce blog
Editer l'article Administration Créer mon blog
23 décembre 2009 3 23 /12 /décembre /2009 07:06

Het theatergezelschap De Tijd gaat weer eens een toneelstuk opvoeren. Dat werd tijd. Wittgenstein was de enige voorstelling van de voorbije jaren waardig om ingelijst te worden. Goeroe Lucas Vandervost heeft haar in zijn eentje gefabriceerd. De andere leden van het gezelschap mochten schoenen poetsen, bijklussen en uit het raam staren. Een zeldzame keer was het hun toegestaan losse teksten aaneen te breien en ze op te voeren in de balzaal van hun eigen paleis. Hoogst uitzonderlijk werd het stof van een halfvergane productie geveegd en den volke aangeboden in een cultureel centrum te lande, waar men nog niet wist dat het Doornroosje van De Tijd zich had geprikt aan de spindel.

Het enthousiasme over de nieuwe productie werd echter snel getemperd. De fantasten, een toneelstuk van Robert Musil, blijkt geen nieuwe productie te zijn maar eentje uit 1991. Het nieuwe eraan is een andere cast. De oude was versleten.

Hoe meesterlijk die voorstelling indertijd ook was, ze nogmaals serveren voorspelt weinig goeds. Zelfs als Dionysos genadig neerkijkt op de voorstelling, zal het proeven zijn van ontdooide pap. Omdat dezelfde chef aan het fornuis staat. En de chef al geruime tijd verbaasd is dat zijn rechterhand evenveel vingers telt dan zijn linker.

De toestand bij De Tijd is niet uitzonderlijk. Hij is tekenend voor heel wat gezelschappen. De Roovers, Ceremonia, Abattoir Fermé, De Parade, Antigone, al zijn zij niet de enige, maken al geruime tijd van oude kleren nieuwe. Die in lang vervlogen tijden werden ontworpen door hun peter of meter.

When shall we meet again / In thunder, lightning or in rain? De eerste claus van Macbeth is een vraag. De ploegen in de tweede klasse zouden er zich eens flink moeten over beraden. Want al te scherp wordt het beeld van een vegetatieve theaterwereld. Een totale omslag is onmogelijk. Theater heeft ook een grondwet. Maar de jonge generatie zou toch een eigen visie moeten hebben, gepareerd aan een bandeloos enthousiasme en scherp op de actualiteit gericht. Wat er momenteel geserveerd wordt heeft geen enkele artistieke waarde. Is puur amusement voor de eigen lol en om de subsidies niet in gevaar te brengen.

Recensenten zijn al te vaak poeslief, om niet het verwijt van een tegendraadse ingesteldheid te krijgen. Al wat onder de vier sterren zit, verdient eigenlijk een ster minder. Het is nu al een feit dat jonge toeschouwers niet eens meer weten waar het woord repertoiretoneel voor staat.

Als de theatercommissie van zijn steen nu eens een hart zou kunnen maken, zou het 2010 moeten uitroepen tot Het Jaar van de Schaar. Om de kritische massa voor te zijn. De critici moeten niet gezocht worden in de onderstand van de politiek. Zij zijn te vinden in de eigen raden van bestuur, zoals dat nadrukkelijk het geval is met De Tijd. Niet verwonderlijk. Dit gezelschap zit van onder tot boven vol met mensen met een theaterziel van gewapend beton. Zij weten dat het theater afstevent op een crisis. En dat hun gezelschap, eens Het Juweel aan de Kroon, op dezelfde route terecht dreigt te komen als een gelijkwaardig juweel uit het financieel theater van de maatschappij: Fortis.

Guido LAUWAERT

Partager cet article

Repost 0
Published by CDR-Mededelingen - dans littérature
commenter cet article

commentaires

Présentation

  • : Le blog de CDR-Mededelingen
  • : Nederlandse en Franse literatuurgeschiedenis, onuitgegeven teksten, politieke en culturele actualiteit
  • Contact

Recherche