Overblog
Suivre ce blog
Editer l'article Administration Créer mon blog
5 juin 2014 4 05 /06 /juin /2014 14:20

 

GVDbuytaertGroen.jpg

Het doet me wel wat. Hoewel ik nauwelijks met hem sprak. Hij was zeer radicaal, dat herinner ik me nog. Zoals zijn werken zijn. Ze vallen weg, één voor één, de vrienden en kennissen die wat betekenden. Kleiner dan een stofje in het zonlicht dat door het raam naar binnen valt en belicht wordt. Het wordt eenzaam. Wat rest is de treurnis die je probeert van je af te schrijven. De eenzaamheid is niet benauwend maar nuchter. Zo nuchter als we zelf nooit zijn geweest. Nog steeds niet. Al trachten we ons koel en wijs te houden, onze gevoelens te verbergen. Dieper gaan we, dieper de toekomst in. We trachten die voor te zijn, met drukte en gedoe, maar worden dagelijks geremd door het verleden dat sterft en de dood zet zich om in catacomben. Vaarwel, vriend die afstand hield. Ook van zichzelf.

Guido LAUWAERT

Partager cet article

Published by CDR-Mededelingen - dans arts plastiques
commenter cet article

commentaires

Présentation

  • : Le blog de CDR-Mededelingen
  • : Nederlandse en Franse literatuurgeschiedenis, onuitgegeven teksten, politieke en culturele actualiteit
  • Contact

Recherche