Overblog Suivre ce blog
Editer l'article Administration Créer mon blog
10 décembre 2014 3 10 /12 /décembre /2014 01:28

 

maigret_tuin.jpg

Ik wil niet meer reizen, ik ben tevreden in Lausanne. Ik heb ontdekt dat Zwitserland een land is waar de mensen respect voor elkaar hebben. Hier heeft nooit iemand zonder invitatie bij mij aangebeld. Niemand heeft ooit geïnformeerd naar mijn politieke, religieuze of filosofische denkbeelden.’

Een fragment uit een interview van 1973 waarmee de biografie van Georges Simenon opent. Een bijzonder vlot en informatief boek geschreven door Patrick Marnham en verschenen in 1992, drie jaar na Simenons overlijden. Heel wat keizers uit de literaire wereld prezen het de hemel in. Onder meer Julian Barnes, Peter Ackroyd, Anita Brookner, Michael Dibbin en Rinus Ferdinandusse.
Op het moment van verschijnen had zowat de halve wereld kennis gemaakt met het beroemdste geesteskind van Simenon, Maigret. Ik zit in de massa en veel later vernam ik dat ook Michiel Hendryckx [1951] tot de fans van de detective en zijn geestelijke vader behoort. Maar niet enkel de detective stories droeg hij door de jaren met zich mee, maar ook zijn psychologische romans.

michiel_hendryckx_zelfportret.jpg 

Michiel Hendryckx, Zelfportret

Dit wetende is het dan ook niet verwonderlijk dat toen het bestuur van Confituur – een kleurrijk verbond van onafhankelijke boekhandels – bij Michiel Hendryckx aanbelde en hem vroeg het jaarlijks boekhandelsgeschenk van de – even diep ademhalen – Dag van de Onafhankelijke Boekhandel te schrijven, hij na amper beraad koos voor een van zijn literaire goden als hoofdpersonage van een kort verhaal, en het de titel kreeg: De tuin van Maigret.
De keuze van Hendryckx volgt op die van Marc Didden in 2012 en Geert van Istendael in 2013. Het is dus voor de derde maal dat deze
Dag doorgaat en een fraai uitgegeven boekje gratis gegeven wordt aan de koper [m/v] bij aankoop van 12,50 €. Een belachelijk bedrag, gezien enkel afgeprijsde boeken op of onder dat bedrag zitten. Confituur zij geprezen. Het cadeau is eigenlijk een cadeau bij een cadeau, voor wie zich tot dat minimumbedrag beperkt. Het zou mij bovendien niet verwonderen dat het verhaal van Michiel Hendryckx literair meer waard is dan het afgeprijsde boek of de uitgave die tijdelijk voor een spotprijs in de aanbieding staat.

Net als Simenon is Hendryckx een groot bewonderaar van vrouwen. Het heeft niets met zijn vak, fotograaf, te maken, maar met zijn intense liefde voor schoonheid van eender welke natuurlijke vorm, kunstgenre of menselijk ras in zijn ontelbare culturen en vele generaties. Hij heeft die liefde altijd in beeld gebracht en er gaandeweg ook commentaar op gegeven. Zo werd hij naast fotograaf een schrijver, met als goedaardige afwijking de drang om die liefde te delen.
De Tuin van Maigret is daarom niet alleen een ode aan Simenon, maar tevens aan de wereldliteratuur levend boven de hoogste wolken. Het verhaal vertelt een gewilde ontmoeting van het hoofdpersonage, Joseph Gervais, met de gepensioneerde commissaris Maigret, die na zijn typische brommerig toon en afstandelijkheid de gast toch ontvangt. Haast de helft van het verhaal is de aanloop tot de ontvangst, wat volgt een zo goed als lange monoloog van Maigret. Hij opent zijn innerlijk gemoed in combinatie met een praatje op het terras, gevolgd door een wandeling in zijn moestuin, en zijn gast. Maigret toont hem al dat moois. Wat hij gekweekt heeft en voor welke verrassingen de kweker soms staat. De mens wikt, maar de natuur beschikt.

Allemaal goed en wel, maar het opvallendste is dat het geheel slechts een aanleiding is om de literaire goden van Michiel Hendryckx scherp of onscherp te kadreren, zonder dat het verhaal er schade bij ondervindt. Dostojewski komt terloops aan bod, Montaigne, Elsschot. De vrouw van Maigret heet Louise, dezelfde naam als de meid in Villa des Roses waarop Grünewald [WillemElsschot = Alfons De Ridder] verliefd wordt.
Maar meer dan de genoemden komt een kort verhaal van Tennessee Williams opzetten. Het verscheen in 1987 en heet
Iets van Tolstoi. Het is van een diepgaande tederheid, dat eindigt in een pijnlijke triestigheid.

Dezelfde tederheid weet Michiel Hendryckx te vinden, maar in plaats van triestigheid eindigt De Tuin van Maigret in hoop, gevat in een vraag. Hij drukt de liefde van de schrijver uit voor zijn leermeester, althans één van de grote, de man waaraan hij zijn liefde voor de literatuur te danken heeft. Het is een neutraal verhaal en toch zit er een warme liefde in. Als dank om eeuwig het avontuur te blijven zoeken, maar tevens de waarde van een eigen huis, een apart territorium te leren waarderen. Reizen is met plezier weggaan, maar met nog groter genoegen thuiskomen.

Wat een gelukkige keuze. Kennen we de schrijver als een explosieve bon vivant, een wilde verteller, met De Tuin van Maigret heeft Michiel Hendryckx een literaire schepping gebaard uit de top tien van de Nederlandstalige literatuur van de tweede helft van de 20steeeuw tot nu. Intiem, gaaf, punctueel, scherp en met een stijl waarin een innige liefde schuilt voor het onderwerp als artistiek snoepje, Simenon als vader, en de lezer als innige vriend.

Guido LAUWAERT

 

DE TUIN VAN MAIGRET – Michiel Hendryckx – Confituur – vanaf 12 december als garnituur bij de confituur – www.confituurboekhandels.be

Partager cet article

Repost 0
Published by CDR-Mededelingen - dans littérature
commenter cet article

commentaires

Présentation

  • : Le blog de CDR-Mededelingen
  • : Nederlandse en Franse literatuurgeschiedenis, onuitgegeven teksten, politieke en culturele actualiteit
  • Contact

Recherche