Overblog
Editer l'article Suivre ce blog Administration + Créer mon blog
3 juin 2010 4 03 /06 /juin /2010 01:05

Om de mensen ondanks deze dubbele aanfluiting te doen blijven geloven in de sentimentele fictie dat zij het voor het zeggen hebben, organiseren politieke machthebbers af en toe parlementaire verkiezingen. Parlementaire verkiezingen zijn een ritueel waarbij een bevolking periodiek bevestigt dat zij afstand doet van elke machtsoefening. Telkens wanneer een kiezer in het pashokje van de macht een bolletje inkleurt of electronisch aanstipt, zegt hij in wezen dit: wat mij betreft heeft u en niet ik de macht. Hij geeft zijn stem en maakt zichzelf dus sprakeloos. Wie stemt verstomt. Maar zo lang de stemgerechtigde of stemplichtige meerderheid van de bevolking gelooft dat verkiezingen een vorm van democratische machtsuitoefening zijn, of op zijn minst van machtscontrole, hoeven de werkelijke machthebbers niets te vrezen. Alles wijst erop dat dit in Vlaanderen momenteel nog steeds het geval is.

Frank ALBERS,

('Democratie? Dream on', in: Knack, nr. 22 van 2 tot 8 juni, p. 42.)

Column integraal te lezen op http://frankalbers.blogspot.com/


Probleem is gewoon: er is in dit land, inzonderheid in het onderwijs, te weinig overleg, te weinig communicatie, te weinig team-work, zoveel is zeker.

Ik stel dus voor om nog meer overlegorganen, nog meer vergaderingen, nog meer 'cellen' van welke aard ook op te richten, nog meer dossiers aan te leggen, nog meer inspectiecommissies op pad te ... Lees verdersturen, nog meer tussenkaders te vormen, nog meer inspraak te organiseren op alle vlakken, nog meer onderzoek te doen naar het "welbevinden" van de "actoren" - dat soort (ondertussen welbekende) dingen dus, en 't zal allemaal eindelijk VEEL beter gaan!

Of er dan nog tijd zal resten om - gewoon - mensen te vormen die - gewoon - een beetje kunnen tellen (of lezen en schrijven), is verder uiteraard volstrekt onbelangrijk.

Luc PAY


Devant le spectacle quotidien des péripéties politiques, financières et économiques, un mot s'est chaque fois imposé à moi: court terme. Ceux qui font bouger les lignes, ceux qui décident de ce qui va affecter nos vies semblent avoir perdu le souci d'un avenir qu'ils ont de plus en plus de mal à prendre en compte. On dirait qu'ils rebondissent de crise en crise, d'urgence en urgence, repoussant toujours au lendemain l'indispensable réflexion sur les conséquences à long terme de leurs choix, de leurs actes.

Jean-Louis SERVAN-SCHREIBER

(Trop vite! Pourquoi nous sommes prisonniers du court terme, Paris,

Albin Michel, 2010, p. 14)

Partager cet article
Repost0

commentaires

Présentation

  • : Le blog de CDR-Mededelingen
  • : Nederlandse en Franse literatuurgeschiedenis, onuitgegeven teksten, politieke en culturele actualiteit
  • Contact

Recherche