Overblog
Editer l'article Suivre ce blog Administration + Créer mon blog
27 juillet 2012 5 27 /07 /juillet /2012 20:25

 

Cinema-Trivia-1.jpg

De piepjonge Brigitte Fossey

Jean-Paul Belmondo, Charles Boyer, Leslie Caron, Jean-Pierre Cassel, George Chakiris, Alain Delon, Kirk Douglas, Glenn Ford, Gert Fröbe, Yves Montand, Anthony Perkins, Simone Signoret, Robert Stack….Een heel pak steracteurs. Dat in 1965 dan ook nog eens gezámenlijk in bedwang moest worden gehouden door regisseur René Clément. Dat ging hem niet helemaal goed af naar mijn mening. Paris, brûle-t-il? werd immers niet echt een coherente cinematografische evocatie van de bevrijding van Parijs. En dat terwijl er behalve de genoemde acteurs nog andere toppers aan deze productie meewerkten. Wat niet veel mensen weten is dat Larry Collins’ en Dominique Lapierre’s boek Paris, brûle-t-il? voor deze in 1965 als superproductie geafficheerde film voor het zilveren scherm werd bewerkt door niemand minder dan Francis Ford Coppola en Gore Vidal!

René Clément (1913-1996) heeft nooit de verwachting kunnen waarmaken die hij met eerdere films aanwakkerde. Dat bedacht ik bij het herbekijken van zijn Jeux Interdits  uit 1952. Dat was indertijd een kraker van jewelste. Even op een rijtje: een Oscar voor de beste buitenlandse film, een Oscarnominatie voor het beste script (van François Boyer), de beste film van dat jaar volgens The British Academy of Film and Television Arts (BAFTA) alsmede een Gouden Leeuw op het Filmfestival van Venetië.

Het was waarschijnlijk een kwestie van de juiste film op het juiste moment. De Tweede Wereldoorlog lag iedereen nog vers in het geheugen. Iedere niet-Duitser kon dan ook voluit meeleven met de oorlogsellende die deze wereldstrijd had voortgebracht. De geschiedenis wordt door de overwinnaars geschreven, dat weten we al lang. Clément houdt zich nog behoorlijk in naar mijn mening (al kun je je natuurlijk afvragen of Frankrijk zich zonder de hulp van de geallieerden een overwinnaar had mogen noemen) maar tóch. Het hoofdpersonage van Jeux Interdits  is de 5-jarige Paulette. Op de vlucht voor het oorlogsgeweld ziet ze haar ouders gemitrailleerd worden door de Duitsers. Een aangrijpende scène. Hoe het meisje haar kersversdode moeder streelt is onvergetelijk. Bemerk hoe haar jurkje uit dezelfde stof is gemaakt als het kleedje van haar mama. Waar ik met mijn verstand niet bij kan is hoe Jock, haar hondje, zo ligt te trekkepoten. Hebben ze dat diertje wérkelijk om zeep gebracht voor deze film? Op zeker moment is het namelijk dóód, en ik ken vele filmtrucs maar bij de scène waarin Paulette haar Jock in de armen neemt als ze haar gesneefde ouders achterlaat lijkt het beestje me toch écht de pijp uit. Honden kunnen niet acteren, hè. En: hebben Messerschmitts wérkelijk in aanvalsformatie vluchtende búrgers aangevallen? Ik durf daar toch mijn vraagtekens bij te stellen. Maar, in 1952 ging iedereen er waarschijnlijk mee akkoord dat les Prussiens  zulks gedaan hadden.

Ergerlijk is voorts het slag om slinger opduikende gitaardeuntje al heeft dat zich door deze film (als Jeux interdits, ook wel gekend als Romanza  maar vooral als Romance Anonyme) wel wereldberoemd gemaakt. Legioenen beginnende gitaristen waarvan velen later hun heil hebben gezocht in andere bezigheden hebben deze melodie uit hun instrument gepeuterd.

Jeux Interdits is in retrospectief een aardig drama, sterk in zwart-wit weggezet met als innemende hoofdrolspelers de toen piepjonge Brigitte Fossey (ze is van 1945, dus ten tijde van de realisatie 6) en Georges Poujouly (1940-2000, hij mocht ook nog meedoen aan Paris, brûle-t-il?).

Cinema-Trivia-2.jpg

De twee zetten een kerkhofje op voor Paulette’s Jock en andere dieren, en stelen daarvoor kruizen. Een regiefout is in mijn ogen dat Fossey gedurende heel het verhaal, over een langere periode – en dat in een niet al te hygiënische boerderij -, dezelfde kleren (inclusief duidelijk zichtbaar proper onderbroekje) draagt.

Maar toch, toch is Jeux Interdits  een bijzondere film. Er zitten prachtige momenten in.

Als Michel bijvoorbeeld een ketting in bewaring geeft aan een….uil en daartegen zegt “Bewaar dit honderd jaar”. En als Paulette Michel’s naam hoort als ze in een weeshuis is geplaatst, door een mensenzee naar hem op zoek rent en onmiddellijk daarop FIN  staat snap ik waarom deze film destijds zoveel lof werd toegezwaaid. Met een krop in de keel zelfs….

Bert BEVERS

Partager cet article
Repost0

commentaires

Présentation

  • : Le blog de CDR-Mededelingen
  • : Nederlandse en Franse literatuurgeschiedenis, onuitgegeven teksten, politieke en culturele actualiteit
  • Contact

Recherche