Overblog
Editer l'article Suivre ce blog Administration + Créer mon blog
8 décembre 2011 4 08 /12 /décembre /2011 14:24

 

06-12-11-diam.kogel-008--2-.jpg

Iets meer dan 10 jaar geleden, om precies te zijn op 7 juni 2002 klom ik in Gran Duca aan de De Keyserlei op een tafel om de oprichting aan te kondigen van De Diamanten Kogel.

Ik had namelijk tijdens een congres van het Internationaal Genootschap voor Misdaadauteurs in Washington toegezegd in Vlaanderen een literaire prijs in te richten die het prestige van de Amerikaanse Hamlett en de Engelse Golden Dagger kon evenaren. Waarom en hoe ik daar toe was gekomen ga ik nu niet uit de doeken doen. Jullie zouden denken dat ik een boek aan het schrijven ben.

Omdat ik afstand wilde nemen van de klassieke geldprijs wat aanleiding kan geven tot appreciatie van het bekroonde boek naar de grootte van de geldprijs, gaf ik de voorkeur aan een waardevol kunstwerk, liefst iets met diamanten want Antwerpen en diamant zijn twee woorden die in één adem worden uitgesproken.

Omstreeks die tijd werkte ik aan mijn roman Bloedrecht, en tijdens de research naar diamantwinning in Zuid-Afrika kwam ik terecht bij Serge Muller, die sterke belangstelling toonde voor het idee van een literaire prijs en bereid was hem te sponsoren. Het was Serge Muller en zijn sales-manager Marie-Paule Andries die met het idee kwamen een unieke trofee te laten maken door onze internationaal gekende kunstenaar: Wim Delvoye.

We hadden het geluk dat Henri-Floris Jespers bereid was een volledig onafhankelijke jury te installeren en er het voorzitterschap van waar te nemen. Het is in de literatuur zoals in de sport: om kampioen te spelen heb je de beste spelers (goede boeken), een sterk bestuur (een bekwame jury) en een goede coach (een sponsor/mecenas) nodig.

Zoals Marie-Paule Andries het toen uitdrukte vormden we op die manier een perfecte culturele driehoek: de grootste hedendaagse kunstenaar; een vooruitstrevende sponsor, en het beste spannende boek van het jaar.

Namens de auteurs én de lezers wil ik hen daarvoor bedanken.

Intussen zijn we aan de tiende editie.

Ik ben daar blij mee en ook een beetje trots.

De essentie van schrijven is gelezen worden. Een boek mag nooit vervelend zijn, niet voor de schrijver en niet voor de lezer.

De kennis van de lezer anno 2011 inzake actualiteit, techniek, sport, fysische en sociale geografie en zijn psychologisch inzicht is er enorm op vooruit gegaan. Het volstaat niet langer om rond de pot (of de plot) te draaien met alleen maar stijl en taalgeleerdheid. Tenzij men fantasy schrijft - en dat is een ander verhaal - moeten de feiten correct zijn, de locaties reëel, de achtergronden herkenbaar, de plot oorspronkelijk en aannemelijk en de personages psychologisch verantwoord.

Als geen ander genre toont de thriller ons de wereld waarin we leven zien in al zijn facetten. Daarom kan ook de ex-politieman een succesvolle speurdersroman schrijven, de arts een medische thriller, de advocaat een legal thriller, de ex-accountant een maatschappijkritische faction-thriller.

Maar in een wereld waar alles al wel eens gezegd en geschreven is, worden de eisen die aan de thrillerschrijvers gesteld worden steeds hoger. En omdat ook de kwaliteit van wat gepubliceerd wordt in evenredigheid stijgt, krijgt ook een nominatie voor de zo fel begeerde hoogste bekroning steeds meer waarde.

Voor wie uiteindelijk de kroon mag opzetten, verandert er veel. Hij krijgt een waardevolle prijs en er volgen ongetwijfeld herdrukken, nevenrechten, en/of goedbetaalde opdrachtjes. Maar als het alleen om geld of grote oplagen te doen is, hoef je niet noodzakelijk de beste boeken te schrijven. Dan volstaat soms de grootste gemene deler. De échte waarde ligt elders. Bij een Gouden Stropuitreiking uitte de laureaat ooit zijn bezorgdheid over de toekomst. Hij vreesde dat voortaan ieder nieuw boek met het bekroonde boek zou worden vergeleken en men kan niet steeds zichzelf overtreffen. "Integendeel," antwoordde ik. "Het wordt van nu af aan gemakkelijker. Voortaan ben jij het die mee de norm bepaalt."

Dat is natuurlijk niet helemaal waar, maar het is prettig het te horen zeggen Wat er ook van zij: De namen van de winnaar én van de genomineerden staan voor altijd in de annalen.

En laat het voor de schrijvers die vandaag niet tot de uitverkorenen behoren een geruststelling zijn: hoe roemrijk de bekroning met een prestigieuze prijs ook mag wezen, niets evenaart de vreugde die je beleeft aan het schrijven zelf, het schrijven van een eigen boek dat zijn eigen achtergrond en zijn eigen geschiedenis heeft, en dat zolang het nog niet gepubliceerd is, voor jezelf, en voor al wie je liefheeft, een meesterwerk is dat over de hele wereld zal gelezen worden.

Bob MENDES

Partager cet article
Repost0

commentaires

Présentation

  • : Le blog de CDR-Mededelingen
  • : Nederlandse en Franse literatuurgeschiedenis, onuitgegeven teksten, politieke en culturele actualiteit
  • Contact

Recherche