Overblog Suivre ce blog
Editer l'article Administration Créer mon blog
31 mars 2010 3 31 /03 /mars /2010 17:02

Op de pui van het stadhuis van Tongeren,

in de late sneeuw van het voorjaar,

heb je Christus gekweld gezien, bespuugd,

bloedend, gewond, verminkt, bleek en

afstotelijk.

                                         Een jongen is net aangerand,

niemand bekommert zich om hem,

hoe hij daar in zijn trenchcoat ligt te bloeden,

het recht van zijn eenzaamheid opeisend,

net Christus in de Mattheuspassie, door mama

aanbevolen als het grootste kunstwerk aller tijden.


Ambiorix, hautain in zijn glorie na de plundering,

verheerlijkt de moed van de martelaar. En jij,

hautain in dit moment van herkenning,

behandelt jezelf als een slachtoffer,

terwijl de huizen om je heen armzaliger

en wanordelijker worden, nog schaarser,


tot alleen de gesloten kathedraal overblijft,

jij en de kathedraal en de leegte.


Bart STOUTEN

 

Bart Stouten [Sint-Truiden, 19 september 1956] is licentiaat-vertaler en om den brode producer van Klara [VRT]. Als geen ander weet hij poëzie te koppelen aan klassiek, jazz, wereld- en filmmuziek. Bij wijze van spreken is het ook zijn lang leven. Hij moet combinaties kunnen maken om zijn diepere gevoelens op een populaire manier te kunnen uiten, zonder zweem van vulgariteit, waar hij overigens van gruwelt. Hedendaagse trends van de literatuur en de filosofie, gelinkt met een vleugje verleden, zijn de kers op de taart van zijn programma’s als Pak van Sjaalman, gevolgd door De Tuin van Eden.

De culturele geschiedenis in al zijn facetten en details, zou je kunnen zeggen, is de basis van zijn poëzie. Om die geschiedenis te kunnen vormgeven is reizen noodzakelijk. Naar vreemde culturen, want al zijn ze verwant, ze blijven vreemden door een beperkte kennis van hun onderliggende anekdotische historiën.

Het gedicht komt uit zijn meest recente bundel, Een Boek van Tijd, uitgegeven door de uitgeverij P. Cultuur, actualiteit en opvoeding vloeien samen tot een innerlijk sfeerbeeld. Uitgezonden door zijn moeder is Bart Stouten, na de consumptie van de Mattheuspassie, getuige van een kort voordien gepleegde aanranding. Thuisgekomen en in de intimiteit van zijn kamer noteert hij de ervaring in zijn dagboek. Later wordt de notitie een gedicht. De tijd tussen het gebeuren en de creatie maakt dat al zijn gevoelens vernuchteren en zorgen voor een tedere zwart/wit-foto. In vers 1 worden de feiten neergezet. In vers 2 komt de eerste reactie bovendrijven: de aangerande jongeling wordt Christus, gevallen onder het kruis, symbool van eender welk geweld. In vers 3 wordt de dichter Christus, een man die zichzelf verwijt geen sleutel op de deur naar een wereld zonder geweld te hebben – het geweld by the way, gesymboliseerd door een egocentrische verzetsstrijder, Mussolini avant la lettre.

Bart Stouten laat een zachte stem horen’, zei Kurt van Eeghem in Ramblas [Klara]. De zachtheid is gegrond door de schets van zijn karakter, zoals hoger gesteld, maar is leenrecht verschuldigd aan een persoonlijk drama, het overlijden van zijn ouders en tweelingzus in een tragisch ongeval midden in zijn puberteit. En dit tikkend besef ik dat de poëzie van Bart Stouten dna heeft van zijn tweelingzus. Een mens is de optelling van zichzelf, zijn ouders, en in het geval van een meerling, dit alles in de tweede, derde, vierde, … macht.

Guido LAUWAERT

Partager cet article

Repost 0
Published by CDR-Mededelingen - dans littérature
commenter cet article

commentaires

Présentation

  • : Le blog de CDR-Mededelingen
  • : Nederlandse en Franse literatuurgeschiedenis, onuitgegeven teksten, politieke en culturele actualiteit
  • Contact

Recherche