Overblog Suivre ce blog
Editer l'article Administration Créer mon blog
21 juin 2013 5 21 /06 /juin /2013 05:24

 

SamDillemans.jpg

Net buiten Brussel troont het kasteel van Gaasbeek in de glooiende heuvels van het Pajottenland waar Sam Dillemans exposeert. Zeer onder de indruk van de tuinarchitectuur moet ik ootmoedig bekennen dat ik mij toch eens dieper moet ingraven in die materie. Het kasteel zelf beantwoordt volledig aan het beeld van de Middeleeuwen zoals het nu eenmaal in mijn fantasie bestaat. Op het einde van de negentiende eeuw maakte de excentrieke markiezin Arconati Visconti het kasteel tot haar buitenverblijf, dat toen zijn romantische restyling onderging en waar ze haar indrukwekkende kunstcollectie onderbracht. De atmosfeer van het kasteel van Gaasbeek – theaterdecor en droomburcht – gaat nu een verrassende dialoog aan met het werk van Sam Dillemans (°1965), één van Vlaanderens grootste levende kunstschilders, die nu een 300-tal schrijversportretten laat zien. Van uitgewerkte pasteuze panelen die sterk teruggaan op zijn periode uit de jaren 1997-1999 teruggaan tot snel geschetste schilderijen op doekjes van andere schilders. Alsof hij duidelijk maakt dat hij auteurs schildert en andere auteurs gebruikt. Een zonder meer prettig gegeven waardoor heel wat “toevalligheden” aan het licht komen. Geen belang. Uit Dillemans' onderzoek blijkt genoegzaam dat hoe je met de matière omgaat het belangrijkste is. Zo maakt hij werk op een stuk tapijt. Van op afstand zie je een korrelige structuur die aandoet als een stuk steen waarop geschilderd is, maar achteraf besef je dat het gewoon tot stand kwam op een stuk “voos” tapijt...

Het vakkundige gebruik van bestaand materiaal komt treffend tot uitdrukking in de tweede kamer van de tentoonstelling, waar twee meesterwerken hangen: de portretten van Vladimir Mayakowsky en van Jorge Luis Borges. Daar hangen ze dan samen, twee onderzoeken, twee technieken.

Dillemans-Mayakovsky.jpg

Mayakovsky is soepel en zuinig geschilderd op een hardboardkarton. Je kan denken dat de basisstructuur goedkoop of zelfs waardeloos is, maar niks is minder waar. Sam Dillemans weet hier zijn materiaal naar zijn hand te zetten. Hij vecht met de tegendraadsheid waar hij van houdt. Penseel, doek, papier: hoe moeilijker ze het hem maken, hoe meer plezier hij beleeft aan het schilderen! “Doorgaan” is zijn leuze, maar hij weet ook exact te stoppen. Bijna niks, en daar is het...

Hier gebeurt iets belangrijks, wat vele kijkers terecht niet stoort wanneer ze werk zien van andere hedendaagse schilders, namelijk dat het 'beeld' vaak een 'bron' heeft dat herwerkt wordt: foto's, stills, bestaande kunstwerken. We leven nu eenmaal in een maatschappij waar beelden zo gemakkelijk opgeslagen en gebruikt kunnen worden dat de kans groot is dat elke kunstenaar zich laat verleiden ze naar zijn hand te leggen... Zo ook Luc Tuymans die zich bijzonder krachtig meester maakt van bestaande beelden die hij bovendien weet te “intellectualiseren”.

Geen spoor van “intellectualiseren” bij Dillemans. Hij vat feilloos het innerlijke van de geportretteerde en zet de tegendraadsheid van het basismateriaal van zijn subject naar zijn hand, op zulke wijze dan dit een klein akkoord wordt. Alsof je op een piano een melodietje speelt, enkele noten “somewhere over the rainbow” en dan op grandioze wijze een eigen versie van deze klassieke speelt, à la Toots Thielemans. Hier gebeurt hetzelfde. Dillemans vat het beeld in enkele lijnen en gaat dan zijn eigen weg...zijn toon, zijn kleur, zijn hand.

Ja, het is een genot portretten te schilderen en te balanceren tussen herkenning en puur schilderkunstig genot.

De tentoonstelling loopt tot 23 juni.

Jan SCHEIRS

Partager cet article

Repost 0
Published by CDR-Mededelingen - dans arts plastiques
commenter cet article

commentaires

Présentation

  • : Le blog de CDR-Mededelingen
  • : Nederlandse en Franse literatuurgeschiedenis, onuitgegeven teksten, politieke en culturele actualiteit
  • Contact

Recherche