Overblog
Editer l'article Suivre ce blog Administration + Créer mon blog
11 octobre 2011 2 11 /10 /octobre /2011 17:05

 

filmfestival-5.gif

Guido Lauwaert begint aan een nieuwe uitdaging. Aanleiding: het Filmfestival Gent, “een goede gelegenheid om het theater eens te ruilen voor de filmzaal”.

Indien zijn gezondheid het toelaat zal hij de volgende tien dagen een dagverslag publiceren. Het is namelijk niet zijn bedoeling filmkritieken te schrijven. Na een korte intro, een fragment gelicht uit een boek van zijn bibliotheek, volgt een sfeerstuk.

Plato zou als hij vandaag onverwacht bij een redactie langs zou gaan de lucratiefste aanbiedingen krijgen. Maar zodra de actualiteit van zijn wederkomst voorbij zou zijn, dan zou de hoofdredacteur hem alleen nog maar vragen om een leuk populair-wetenschappelijk artikel te schrijven, maar wel luchtig en vlot, met het oog op de lezerskring. En de eindredacteur zou eraan toevoegen dat hij een dergelijke bijdrage hoogstens eens per maand zou kunnen plaatsen.

Robert Musil [De man zonder eigenschappen]

 

THE HELP


Amerikaanse films zijn, op een klein aantal na, niet aan mij besteed. Ze moeten herfst en kelder hebben eer ik ze wat van mijn aandacht gun. En laat het nu net een Amerikaanse film zijn die ik als eerste van een hopelijk lange rij te zien krijg. Ik had mijn persbadge nog niet opgespeld of een lijst met previews werd mij aangereikt door een aardig meisje. Als ik mij haastte kon ik de nieuwe film van Tate Taylor halen, The Help. Ik twijfelde even, maar, ik had de tijd, de zaal was maar een etage hoger en het meisje was zo naturel vriendelijk dat ik plooide. Vijf minuten later zat ik onderuit gezakt, mijn schoenen netjes onder de luie stoel, mobiel toestel immobiel getoetst.

 

Het zaallicht dimt en hup, daar start de projectie. Met veel getoeter zit de naam en de logo van de coproducent in de kont van de producent, die op zijn beurt in de rug aangevallen wordt door de wereldwijde verdeler, die van het scherm geveegd wordt door een peloton geldschieters.

 

Met een goed gevoel, moet ik eerlijk bekennen, verliet ik 146 minuten later de zaal. ‘The Help is een adaptatie’ en nu pluk ik tekst uit de festivalcatalogus ‘van de gelijknamige bestseller van Kathryn Stockett… Het verhaal speelt zich af in Jackson, Missisippi, tijdens de jaren 60… Vastbesloten om schrijfster te worden besluit het welgestelde meisje Eugenia Skeeter Phelan [Emma Stone] de zwarte vrouwen te interviewen die in dienst zijn van de gerespecteerde rijke – blanke – families. Aibileen [Viola Davis] … is de eerste vrouw die openlijk durft te spreken.’

 

Een en ander loopt uiteraard niet van een leien dakje, maar gaandeweg laten andere zwarte huismeiden zich overhalen. Na meer dan honderd interviews is er een boek, dat verschijnt en uiteraard voor de nodige deining zorgt. Schandelijk dat een blank meisje het opneemt voor zwarte vrouwen. Maar eind goed al goed. Het boek is een bestseller, de huismeiden winnen aan respect en het brave blanke meisje mag naar de gouden stad, niet de valse, Las Vegas, maar de echte, New York, waar haar een hemelse toekomst wacht in de mediawereld.

 

Vakkundig gemaakt, en zoals gezegd, ik heb geen spijt van de zit, maar dat botst niet met een kritisch oordeel. Ondanks de mooie muziek – Johnny Cash met een liedje aan het begin en aan het eind Bob Dylan -, de mooie decors, is het camerawerk klassiek en het scenario zwak. Ik heb de roman niet gelezen, had dus geen bagage, maar wist al vrij vlug wanneer de voor- en tegenslagen er aan zaten te komen. De dialogen zijn zo voorspelbaar dat ik ze mompelde, als een souffleur. Zoals verwacht komt president Kennedy en zijn hele familie even piepen, net als Martin Luther King die naar Washington marcheert, en de witte puntmutsen van de KKK met op de achtergrond een stevig kampvuurtje. Kortom, aan clichés geen gebrek.

 

Ook het acteren is te dik aangezet. Een dikke laag karamel ligt op de rollen van de blanke actrices. Het zal wel de bedoeling geweest zijn maar trop is te veel. De zwarte actrices houden het bescheiden maar de blanke, oh my god! Opspelende darmwinden. Dat is niet gezond als ze zich naar de uitgang boren. Voor jezelf, maar evenmin voor het gebouw. Enfin, ondanks de zwakheden zal de film een breed publiek aanspreken. The Help huppelt en vermaakt.

 

The Help past in het schuifje van payment films. We hebben iets goed te maken. Jaarlijks verschijnen er wel enkele van dat soort films. Bezwaar heb ik er niet tegen, maar wel als ze gemaakt zijn vanuit een voor wat hoort wat gevoel. Met de rechterhand een kruisteken maken terwijl de linker voor bedelaarshand speelt.

 

Wie mijn oordeel in twijfel trekt en houdt van al wat de Disneyfactory voortbrengt, moet zeker gaan kijken. Roel van Bambost, een minzaam man en een filmkenner raadt hem aan. ‘Een warme en kleurrijke film’, noemt hij The Help in een folder. Hij zal de projectie inleiden en je krijgt na afloop een drankje én taart.

Guido LAUWAERT

Vrijdag 14 oktober – 14.30 u – Kinepolis 1 – Gent

Partager cet article
Repost0

commentaires

Présentation

  • : Le blog de CDR-Mededelingen
  • : Nederlandse en Franse literatuurgeschiedenis, onuitgegeven teksten, politieke en culturele actualiteit
  • Contact

Recherche