Overblog Suivre ce blog
Editer l'article Administration Créer mon blog
10 novembre 2008 1 10 /11 /novembre /2008 20:13

“Terwijl ik sta te bladeren in een werkje over Andalusische volkspoëzie, valt mijn oog op een vertrouwde naam die ik daar, omgeven door Spaanse woorden, allerminst zou hebben verwacht: Maeterlinck. De schrijver stelde dat het volk van Zuid-Spanje iets in zich draagt waaruit poëzie als die van een Maurice Maeterlinck kan ontstaan.

En inderdaad, ook bij Maeterlinck vind je dat donkere, demonisch-geladene dat amper woorden verdraagt.

Daarom, als orgelpunt, een “Chanson” van Maurice Maeterlinck, een tekst over de dood die wat sfeer, en zelfs structuur betreft, heel veel, zoniet alles te maken heeft met de cante por siguiriya.

On est venu dire,

                        (Mon enfant, j’ai peur)

On est venu dire,

                        Qu’il fallait partir…

Ma lampe allumée

(Mon enfant, j’ai peur)

Ma lampe allumée,

                        Me suis approchée…

À la première  porte,

                        (Mon enfant j’ai peur)

À la première porte,

                        La flamme a tremblé…

À la seconde porte,

(Mon enfant j’ai peur)

À la seconde porte,

                        La flamme a parlé…

À la troisième porte,

                        (Mon enfant, j’ai peur)

À la troisième porte,

                        La lumière est morte…. 

 

Wannes VAN DE VELDE

(Flamencoschetsen, uitgeverij P, Leuven, 2001, p. 43)

Partager cet article

Repost 0
Published by CDR-Mededelingen - dans Actualité
commenter cet article

commentaires

Jos de Jong 11/11/2008 20:53

Het is een prachtig boekje waarin Wannes zijn kennismaking met flamenco beschrijft, een liefdevol eerbetoon aan zijn leermeesters en tegelijk een hartverwarmend verslag van talloze ontmoetingen. En ook van afscheid

Présentation

  • : Le blog de CDR-Mededelingen
  • : Nederlandse en Franse literatuurgeschiedenis, onuitgegeven teksten, politieke en culturele actualiteit
  • Contact

Recherche