Overblog Suivre ce blog
Editer l'article Administration Créer mon blog
5 novembre 2008 3 05 /11 /novembre /2008 11:15


Danny de Laet: Daar is de dader

Liefhebbers zullen blij zijn te vernemen dat Daar is de dader van Danny de Laet eindelijk opnieuw beschikbaar is. Deze derde, herziene druk van de “Vlaamse Krimi-bibliografie 19de en 20ste eeuw” is niet alleen een onmisbaar erudiet naslagwerk, maar ook best leuk om lezen: De Laet neemt immers geen blad voor de mond. Hier en daar moeten critici het ontgelden:

Ik heb het moeilijk met een kleurloze figuur als de allesbehalve joviale Jooris van Hulle die het met verbijsterend gebrek aan kennis heeft over “onbekende schrijverlaars” voor alles wat voor Jef Geeraerts werd geschreven; ik heb het moeilijk met de lugubere Hugo Bousset die dezelfde Geeraerts per se in het vakje van “triviale ontspanningslectuur” wil proppen omdat hij een pen kan hanteren en tegelijk volhardt in de boosheid misdaadliteratuur te schrijven.’

Uitgevers worden al evenmin gespaard: ze geven nog altijd “even lelijke boeken”, doen onvoldoende aan “begeleiding zoniet correctie”. Wat dat laatste betreft, verwijst hij met naam en toenaam naar Davidsfonds en The House of Books, en geeft één concreet voorbeeld, Het Madagascar-debacle van Benny Baudewyns, een boek dat krioelt van “fouten en onjuistheden”. De wel eens driftige Danny de Laet aarzelt niet het achterste van zijn tong te laten zien, bijvoorbeeld wanneer hij het heeft over het even snel opduiken als “terecht” even snel verdwijnen van nieuwe gezichten in het genre:

Soms is dat wel pijnlijk zoals in het geval van Alain Grootaers die én de misdaadliteratuur én het Vlaams Genootschap voor Misdaadauteurs in de kou liet staan, zodra hem de kans geboden werd elders zijn povere kunstjes te mogen vertonen: we hopen dat hij verder moge mislukken. Even pijnlijk (voor hem) maar ook potsierlijk is riooljournalist Freddy Michiels en zijn onnozel boekje Het Hollywood Complot […] Gelukkig zijn er ook meer serieuze pogingen, zoals die van P. Dewever, van J. Pierreux (alhoewel, hopelijk wordt hij geen tweede Aspe), van M. Maeren, van P.-P. Dirickx.’

In een bijlage komen Martha Cnockaert ofte Marthe McKenna aan bod, de legendarische Vlaamse spionne van wie geen enkel boek in Nederlandse vertaling is verschenen, en oorlogsmisdadiger Robert Jan Verbelen … die een “groot misdaadschrijver” had kunnen worden, dixit Danny de Laet.

Deze derde editie, aanzienlijk vermeerderd met misdaadtoneel, werd uitdrukkelijk aangekondigd als de laatste. Wel verscheen een Updating I.

‘Is 2004 het scharnierjaar voor Vlaamse misdaadfictie? Nog nooit verschenen er zoveel Vlaamse misdaadromans, nog nooit werden zovele televisiereeksen op de kijker losgelaten. Wie graag Vlaamse auteurs en series volgt, koopt zich arm aan (te dure en lelijke) boeken en DVD’s. Maar misschien is dit wel het keerpunt. Misschien gaat het nu bergaf en is het gedaan met de overvloed en de overdaad. Of misschien ook niet en wordt het nog erger…’

Bibliograaf De Laet telde vorig jaar 31 Vlaamse misdaadromans of bundels, waaronder een tiental debuten. Daarmee wordt het vorig record (25 titels in 2001) verpulverd. Met Manteau op kop (tien titels) waren drie uitgevers goed voor meer dan 60 % van de productie (Houtekiet: vijf titels) en Davidsfonds: 4 titels).

Van het tiental debutanten is er slechts eentje dat echt op waardering van De Laet kan bogen: Mieke de Loof (Duivels Offer, The House of Books), Hercule Poirotprijs 2004.

Freddy Michiels (Het Hollywood complot, Houtekiet) vindt geen genade in zijn ogen. Wie de plastische epitheta die De Laet voor hem (en voor Roger Schoemans en Jos Pierreux) over heeft wil savoureren, leest maar Updating I. Toch is De Laet bereid de debutanten krediet te geven – behalve dan Michiels.

Eigenlijk was 2004 geen goed jaar. Er was veel maar “dat compenseert niet het duidelijk gebrek aan kwaliteit, originaliteit en persoonlijkheid”. In 2004 geen John Vermeulen, geen Bob Mendes, geen Patrick Conrad, geen Piet Teigeler.

De Laet betreurt impliciet dat er slechts één bundel kortverhalen verscheen, nl. Spannende verhalen van Bob Mendes (Manteau), “één van de beste aanbiedingen van het jaar, met veel variatie, originaliteit en schwung geschreven”. Hij drukt zijn bewondering uit voor Aster Berkhof, “deze bijna 85-jarige veteraan [die] nog steeds op de bres staat”. Berkhof debuteerde in 1944, zestig jaar geleden, maar geen haan die er naar kraait:

‘Nee, geen huldiging, geen eerbetoon, geen speciale editie, kortom niks bijzonders. Het spreekt boekdelen (c’est le cas de le dire) over de mentaliteit van de Vlaamse uitgever […]. Uit de kranten verneem ik dat uitgever Houtekiet auteur Geeraerts voor zijn 75ste verjaardag extra in de bloemetjes en de belangstelling wil zetten met een speciale editie van zijn beste misdaadromans. Alors, deux poids deux mesures? Houtekiet, dat is toch toevallig ook de uitgever van Berkhof ? Die wordt dan ook maar 85, schrijft al zestig jaar misdaadromans maar is een speciale hulde niet waard. Houtekiet is een ellendeling.’

De uitgevers moeten het grondig ontgelden in het hoofdstukje “Alle uitgevers zijn lafaards”:

‘Is het heus zo moeilijk om eens te zorgen – ver van de begane paden – voor een degelijke presentatie van een boek […] ? Beseffen uitgevers dan zelf niet hoe lelijk hun boeken zijn en hoe weinig uitstraling die nu eens afgrijselijke dan weer banale covers hebben?’

Manteau, House of Books en BMP worden verbaal aangepakt door een kennelijk verbolgen De Laet, die ook niet te spreken is over Het vierkant van de wraak, het eerste album van Aspe, getekend door Patrick van Noppen.

‘Het beeldverhaal is in Vlaanderen al lang niet meer wat het ooit geweest is. Misdaadverhalen kwamen vroeger overvloedig aan bod in strips van Vandersteen, Sleen, De Moor, Clément, Buth, Pom en vele anderen. Daar blijft helemaal niets van over en wat dit jaar een lichtpuntje had moeten zijn, was niets anders dan een snel uitgedoofd vonkje toen De Standaard met veel poeha aankondigde dat de romans van Aspe nu ook in stripalbums zouden verschijnen. […] Wie dit koopt wil bedrogen zijn. Slecht getekend en helemaal niet spannend noch leuk om te volgen. De melkkoe Aspe op z’n smalst. Doe zo voort jongens, dan kan er nog gelachen worden in het Vlaamse medialand…’

De Laet nam ook de televisiereeksen scherp onder de loep: Zone Stad (“echt beneden peil”), Aspe (“redelijk aangenaam om te volgen”), Rupel (“een saaie reeks”), Flikken, (“leek na vijf seizoenen zo goed als leeggemolken maar wist zich anno 2004 schitterend te herstellen”), Witse (“een schot in de roos”) en De zaak Altzheimer (“helemaal een schot in de roos”).

HFJ

2004

Danny DE LAET, Daar is de dader! Vlaamse Krimi-bibliografie 19de & 20ste eeuw, Antwerpen – Brussel – Moscou, V.P.O.B., 2004, 111 blz., ill. Schriftelijk te bestellen bij de uitgever, Magdalenasteenweg 47, 1000 Brussel. Leveringstermijn: twee weken. Updating I, ib.

Partager cet article

Repost 0
Published by CDR-Mededelingen - dans littérature
commenter cet article

commentaires

Présentation

  • : Le blog de CDR-Mededelingen
  • : Nederlandse en Franse literatuurgeschiedenis, onuitgegeven teksten, politieke en culturele actualiteit
  • Contact

Recherche