Overblog Suivre ce blog
Editer l'article Administration Créer mon blog
21 septembre 2008 7 21 /09 /septembre /2008 16:22

Sinds jaar en dag hebben we met een kliekje vrienden een theaterabonnement. De ‘Maurits Sabbe – Volksuniversiteit’ heeft in lang vervlogen tijden een seizoenprogramma geselecteerd, waarin een erudiete spreker telkens een voorstelling inleidde.  Dat kon de auteur zijn, of de vertaler, de regisseur of een theaterwetenschapper tout court. Dat kon ook al eens iemand zijn van buiten de podiumkunsten. Een van de beste inleiders bij voorbeeld was burgemeester Bob Cools, die in volle crisis van zijn college de figuur van Candide van Voltaire kwam toelichten. Erg deskundig en rustig, hoewel net ontsnapt uit het conclaaf in het Zeemanshuis. Remember?

Die initiatie in het theaterleven is een van de vele geslaagde initiatieven van Ernest van Buynder, die in dit geval kon rekenen op het organisatietalent en de inzet van enkele dames. Zodoende konden we dat onderdeel van onze belangstelling toevertrouwen aan bekwame derden, zonder het zelf uit te zoeken. Liever lui dan moe. Dat heeft jaren succesvol gelopen tot de dames er een punt achter zetten.  Wegens hun hoge leeftijd en gebrek aan opvolging, zoals in quasi elke vereniging.

We voelden ons enigszins verweesd en hebben ons heil gezocht in het ‘Raamtheater’. We moesten het nu wel stellen zonder die gewaardeerde inleidingen en zelf de stukken uitzoeken. Dat is dan opnieuw een groot aantal jaren goed verlopen tot politieke en andere duistere krachten het Raamtheater het leven zuur gingen maken. Evaluaties, beknotte subsidies, podiumdecreten e.a. plaagstoten gingen langzaam maar zeker het Raamtheater wurgen. Ondanks lange petities met vele handtekeningen werd het doodsvonnis voltrokken, wegens niet vernieuwend of wegens repertoiretheater of wegens wat ook. Exit Raamtheater.

De theatermensen staan op straat en wij dus eveneens. Maar het theatervolk blijft niet bij de pakken zitten en broedt een nieuwe toekomst uit. Traditioneel staan in Vlaanderen de neuzen nooit in dezelfde richting en worden dus twee groepen gevormd. Uit solidariteit en kuddegeest opteren wij voor ‘Het theater aan de Stroom’ omdat zijn programmaboekje in de smaak van de vrienden valt.

De eerste voorstelling is een herneming van Equus door Peter Schaffer met een andere ‘crew’ dan in het Raamtheater. Vermits we toch een eind buiten de stad wonen, begeven wij ons tijdig derwaarts. Vooral omdat we niet vertrouwd zijn met de locatie aan de Ijzerenwaag. Dat blijkt het ‘Augustijnentheater’ te zijn. We hoeven niet aan te schuiven en worden geestdriftig verwelkomd door een charmante jonge man. Een beetje VIP-gevoel is altijd leuk. We zijn namelijk de allereerste bezoekers van hun allereerste voorstelling op die donderdag 4 september. Wisten we niet. We krijgen de glossy brochure ter waarde van 2 € aangeboden en ieder een drankbonnetje voor de Foyer.  Terloops wijst hij er op dat de installatie nog niet honderd percent is en zijn kleine toegiften dat willen compenseren. Een kleine vertraging is niet uitgesloten. De belichting b.v. is nog niet alles, maar op dit eigenste moment wordt daar vlijtig aan gewerkt. Alle begrip voor deze kinderziekten, veel succes toegewenst met het nieuwe theater en dank voor de drankjes. De vestiaire is nog niet bemand en draait op zelfbediening. Nog 1 € in the pocket.  De barman in de Foyer is een vrijwilliger die voor het eerst in zijn leven met dat ingewikkelde koffieapparaat te doen heeft. Zijn Nederlands verraadt een talent voor het ‘Aantwaarps Theater’. Na enig over en weer gieten van het ene kopje naar het andere, ontstaan twee koffies, een volle kop en een halve. Opnieuw met dank, because gratis, en succes toegewenst voor de toekomst.

Stilaan schuifelt er nog wat volk binnen en geraakt de Foyer bijna gevuld. Op het voorziene aanvangsuur van de voorstelling – 20u30 – wordt een kleine vertraging van vijftien minuten gemeld.  Maar de bar is open en de aanwezigen kunnen hun sympathie voor het theatergezelschap op die manier omzetten. De barman is nu vertrouwd met zijn koffiemachine en verkondigt luidkeels de diverse mogelijkheden van zijn aanbod. Espresso, Café au lait, Cappuccino, noem maar op.. .

Na het verstrijken van het academische kwartuur is de charmante jonge man van de ontvangst terug opgedoken en gaat aan elke tafel vertellen dat het nog wel een kwartuurtje kan duren. Het theatergezelschap pleit overmacht. Een Nederlandse firma heeft dermate de installatie beschadigd dat de tribune moest heropgebouwd worden één dag voor de première. Er komt trouwens een proces tegen die Hollander. Alle begrip en veel succes voor de toekomst. De bar blijft nog ten dienste.

Rond 21u is het zover. Het schaarse publiek moet geduldig wachten tot zijn voorganger min of meer geplaatst is. Voor ons wordt het een genante ervaring. Margriet is half invalide, maar kan zich redden op trappen met een leuning. Nu ontbreekt niet alleen de leuning, maar is de laatste opstap zo hoog dat ze er niet meer over geraakt. We zijn allebei bekommerd om de weg terug. Niet bevorderlijk om in de tragedie van Shaffer te gaan leven. Maar de intro van Kurt Dufranq zet het publiek op het goede spoor. Tot onze enorme verbazing is de volgende hoofdspeler die charmante jonge man aan de ingang en van de mededeling in de Foyer. Hij heet Steven De Lelie, en is niet enkel een hoofdrolacteur maar met medeacteur Bob Snijers artistieke leider van de crew. Deze jonge acteur heeft een geloofwaardig ziekelijk personage neergezet. We gaan nog van hem horen. Voor een oudere toeschouwer blijven vroegere rollen van acteurs of actrices te lang in zijn collectief geheugen. Wie Ann Nelissen en Anneleen Cooreman destijds in Pak’hem Stanzi heeft gezien, kan dat niet meer kwijt.  In Equus is Anneleen een ‘wijze magistrate’. 

De tekortkomingen van deze try-out vielen al bij al nog mee, als we de storende lichtonderbrekingen en flitsen buiten beschouwing laten. Met natuurlijk de volgende keer de juiste rijen op de juiste plaatsen, en een veilige trap. Dit keer zijn we als assistent van een rolstoelpatiënt langs de nooduitgang ontsnapt en uit voorzichtigheid niet meer teruggekeerd na de pauze. Daarmee hebben we de vermoedelijk pittige bloot-scene gemist.

Ondanks enkele negatieve kanttekeningen kijken we na dit eerste contact optimistisch uit naar het vervolg. En wensen de boreling alle succes!

                                                                                               Jan VAN OOSTENDE

Partager cet article

Repost 0
Published by CDR-Mededelingen
commenter cet article

commentaires

Présentation

  • : Le blog de CDR-Mededelingen
  • : Nederlandse en Franse literatuurgeschiedenis, onuitgegeven teksten, politieke en culturele actualiteit
  • Contact

Recherche