Overblog Suivre ce blog
Editer l'article Administration Créer mon blog
23 mai 2008 5 23 /05 /mai /2008 23:55

Tja... Tachtig worden:

Laat me beginnen met al wie het nog niet is gerust te stellen. Tot nu toe zijn er vandaag nog geen meteoren uit de lucht gevallen en de grond is niet onder mijn voeten weggezakt. Het is een dag als een ander. Om 80 te worden heeft alleen maar de grote wijzer van de klok  om middernacht een klein sprongetje vooruit gemaakt.

Je wordt ervoor gevierd, gefeliciteerd. Gek genoeg, is het zowat het enige in je leven is waar je niets voor hoeft te doen. Als het een beetje meezit komt het vanzelf. Meestal dan nog aan een sneltreinvaart.

Het hoeft dus niet, zo’n viering, maar tegelijk kan ik het best smaken.

Ik ben vooral vereerd, dat het hier mag gebeuren, op het Schoonverdiep met een lofwoord van  de Burgemeester in eigen persoon, het betekent iets voor een Antwerpenaar, ik ben geboren in deze stad, ik heb er van begin tot eind school gelopen, ik heb er gewoond, ben er vervolgd geweest, heb in de vuurlinie gelegen, V-bommen op mijn hoofd gekregen, gewerkt, getrouwd, kinderen in grootgebracht, eigen en andermans successen gevierd en ik heb het dialect er van meegekregen. Voor dat dialect kan ik me niet schamen want het is mijn moedertaal. Ik heb, via de sport, gestreden om de naam van ´t Stad hoog te houden, en ik heb er over geschreven, meermaals.

Schrijven!

Gevierd worden omdat je geschreven hebt. Om wat je geschreven hebt.

Ook dat zou niet hoeven want het is een fascinerende bezigheid die zichzelf beloont. Het volstaat dat je in je zelf gelooft, dat je gelooft dat je meesterwerken schrijft en dat je met beide voeten op de grond komt als dat niet zo blijkt te zijn. Je leeft twee levens tegelijk, en zelfs als je in geen van beiden het eeuwige leven haalt, dan nog is de beloning ontzaglijk.

Die beloning is gelezen worden!

En uitgelezen.

Lezers die het lot van je personages vereenzelvigen met dat van henzelf.

Lezers die complete passages uit een van je boeken beschrijven waarvan je zelf nog nauwelijks iets herinnert.

Het enige nadeel aan schrijven is de afzondering.

Misschien daarom vroeg een journalist gisteren of ik veel vrienden had.

Te weinig, antwoordde ik, en ik dacht vooral aan al wie mij, soms vroegtijdig, vooraf is gegaan - want dat is de keerzijde van het geluk van ouder worden: afscheid nemen  - nochtans zo te zien heb ik niet te klagen.

Ik zie hier veel vrienden en mensen aan wie ik veel te danken heb, zoals Ludwig Callens, een havenmagnaat en steunpilaar voor kunst en cultuur is, zoals Serge Muller van Rex Diamond , de mecenas voor De Diamanten Kogel, zoals Henri-Floris Jespers (neen, verhinderd) en Marie-Paule Andries, zonder wie De Diamanten Kogel nooit zo’n hoog literair aanzien zou hebben verworven, ik zie Jeroen Kuypers, uitmuntend auteur en journalist en de stille kracht achter de wereld van het Spannende Boek, ik zie Mieke de Loof, de voorzitter van het Genootschap voor Vlaamse Misdaadauteurs, met vele van haar collega’s, die met en door haar voortaan meer wij en minder ik zullen denken, en ik zie golfpartners die vandaag hun geliefde sport een dagje terzijde hebben geschoven om mij met mijn nieuwe handicap te helpen leven, en ik zie Louca die niet Rita heet, en dan zie ik de belangrijksten van allemaal, degenen die ik niet heb genoemd, want zonder hem of haar zou dit feest geen feest zijn.

Bedankt allemaal, bedankt meneer de burgemeester, bedankt Eric, Johan en Wim, grote manitoes van Manteau en Standaard uitgeverij en bedankt Leen om dit te organiseren. Ik weet zeker dat als ik de vijfde keer mijn 20ste verjaardag vier jullie dit nog eens overdoen


 Bob Mendes en Henri-Floris Jespers op de Antwerpse Boekenbeurs

 

Partager cet article

Repost 0
Published by CDR-Mededelingen - dans littérature
commenter cet article

commentaires

Présentation

  • : Le blog de CDR-Mededelingen
  • : Nederlandse en Franse literatuurgeschiedenis, onuitgegeven teksten, politieke en culturele actualiteit
  • Contact

Recherche