Overblog Suivre ce blog
Editer l'article Administration Créer mon blog
2 mai 2008 5 02 /05 /mai /2008 03:59


Van l. naar rechts: Emma Lambotte, Phapha van de Wouwer, Angèle Vannier en Georgette Neuhuys

In maart 1963, vijfentachtig jaar jong, overleed mijn vriendin Emma Lambotte. Drie dagen voor haar plotse dood was ze nog bij ons te gast. Ze was charmant als steeds, boordevol vitaliteit en optimisme, en niemand kon maar vermoeden dat we die dag afscheid van haar namen. Ze werkte met enthousiasme aan een boek over James Ensor, dat ze aan La Renaissance du Livre beloofd had. Toen we met enkelen in die Wilrijkse kerk op 21 maart 1963 verenigd waren, werd tijdens de dienst geen woord Frans gesproken. Zo had de kerkelijke overheid beschikt. De betogingen tegen de Franse preken in de kerk van de Heilige Geest aan de Mechelsesteenweg lagen nog vers in het geheugen. Het stemde me droefgeestig en opstandig dat Emma Lambotte onder de domme druk van de politiek geen woord mee mocht krijgen in de taal die ze zo trots gediend had. Enkele dagen na haar overlijden had de eminente chroniqueur van Le Soir in alle ernst geschreven dat ze Indiaanse gedichten vertaald had, en dan nog wel uit het Irokees. In tegenstelling tot Max Elskamp die weg was van Petits poèmes traduits de l’Iroquois, had de zelfgenoegzame criticus haar boek kennelijk nooit gelezen. Anders had hij wel geweten dat voor Emma Lambotte “l’Iroquois” stond voor “le tréfonds de nous-même, l’intraduisible qui dort et s’éveille en nos coeurs…” De taal die het ons soms gegeven is heel even te horen weerklinken.

Partager cet article

Repost 0
Published by CDR-Mededelingen
commenter cet article

commentaires

Présentation

  • : Le blog de CDR-Mededelingen
  • : Nederlandse en Franse literatuurgeschiedenis, onuitgegeven teksten, politieke en culturele actualiteit
  • Contact

Recherche