Overblog Suivre ce blog
Editer l'article Administration Créer mon blog
29 avril 2008 2 29 /04 /avril /2008 09:18

Alvast één tekst van Angèle Vannier was erg bekend, maar haast niemand wist dat die van haar hand was. “Chevalier de Paris”, getoonzet door Philippe-Gérard en vertolkt door Edith Piaf, werd bekroond met de Grand Prix du Disque.

Le grand chevalier du cœur de Paris

Se rappelait plus le goût des prairies

Il faisait la guerre avec ses amis

Dedans la fumée dedans les métros

Dessus les pavés dedans les bistrots.

Il ne savait pas qu’il en était saoul

Il ne savait pas qu’il dormait debout

Paris le tenait par la peau du cou.

 

Haar Choix de poèmes was pas verschenen bij de toonaangevende Parijse poëzie-uitgever Pierre Seghers en het plan was gerijpt een recital in Antwerpen te organiseren.

Angèle Vannier was volledig blind (eufemismen wees ze resoluut van de hand), maar dat belette haar niet zonder enige begeleiding te reizen, en ze stelde me gerust: “Je voyage aisément seule, ne vous inquiétez pas. J’ai fait seule une tournée de dix jours en Suisse, changeant chaque jour de ville pour y faire des récitals, y être accueillie par des inconnus et je suis revenue à Neuilly radieuse et humainement enrichie.” Ze hechtte meer belang aan de mededeling dat ik er rekening mee diende te houden dat ze strikt vegetarisch was. “Même hors de chez moi, je ne mange ni viandes ni poissons, ceci par engagement dans une ligne spiritualiste qui est celle de mon mari.“ Ze had enkele jaren farmaceutica gestudeerd aan de universiteit van Rennes, maar had in de eerste jaren van de bezetting har studie moeten opgeven, toen ze op tweeëntwintigjarige leeftijd blind werd. Haar man, Michel Auphan, was “ingénieur physicien” en had opdrachten gekregen van het CERN (Centre de Recherche Nucléaire) te Saclay. Het sprak uiteraard tot mijn verbeelding toen ik vernam dat hij in alle ernst de alchemie beoefende. Ik had immers al gewandeld door de Hortus hermeticus, Caron en Hutin gelezen, gefascineerd gekeken naar de platen van Heinrich Khunraths Ampitheatrum aeternae sapientiae, wist dat Fulcanelli zoniet een legende dan toch een raadsel was…

Op zaterdag 24 februari ging ik Angèle Vannier ’s ochtends op het perron van het centraal station opwachten. Het werd meteen zoiets als de schok der herkenning, een klimaat dat ik in het gedicht “Silence des gares” poogde vast te leggen. André Guimbretière riep haar aldus op:

 

Visage

de beau poisson nageant

parmi les eaux de la pensée

tu te diriges

immobile et les yeux fermés

droit sur ta proie

que tu conquiers sans permission

Qu’importe le ciel ou l’enfer

car ton sourire vient d’ailleurs

Il faut franchir le seuil des existences vaines

Quel rêveur d’absolu y risquerait son âme

Pour quel soleil noir d’outre-tombe

pour quel soleil bleu d’outre-ciel

devra-t-il mourir

celui qui passe auprès de ton visage

de beau poisson nageant

parmi les eaux de la pensée

 

De opkomst in de Kapel van Boergondië aan het Sint-Niklaaspleintje was gering, maar haar présence maakte alles goed. Merkwaardig genoeg was er niet alleen qua gestalte en vooral houding een treffende gelijkenis met Madame Piaf, maar hetzelfde effect was werkzaam, veroorzaakt door de tegenstelling tussen de frêle verschijning en de sterke, dwingende, dominante stem. Na haar optreden boden mijn ouders een drink aan. Marie Gevers had zich verontschuldigd, maar Emma Lambotte en Paul Neuhuys waren present.

 

 

Partager cet article

Repost 0
Published by CDR-Mededelingen
commenter cet article

commentaires

Présentation

  • : Le blog de CDR-Mededelingen
  • : Nederlandse en Franse literatuurgeschiedenis, onuitgegeven teksten, politieke en culturele actualiteit
  • Contact

Recherche