Overblog Suivre ce blog
Editer l'article Administration Créer mon blog
15 mars 2008 6 15 /03 /mars /2008 05:32

De ‘duistere dichters’ of ‘misty poets’ (Ménglóng Shīrén), waartoe o.a. Bei Dao, Duoduo en Yang Lian worden gerekend, reageerden in de jaren tachtig tegen de beperkingen van de culturele revolutie. Ze gingen in ballingschap na de tragedie op het Tiananmenplein in 1989.

Met het oog op de komende Olympische Spelen organiseerden op 11 maart PEN Vlaanderen, PEN Nederland, Amnesty International Vlaanderen en Het Trage Vuur samen met de stad Mechelen, het Erfgoedcentrum en het Joods Museum van Deportatie en Verzet een verhelderende avond.

Yang Lian, genomineerd voor de Nobelprijs, zei ontroerd te zijn omdat hij het gevoel had dat op die avond de Chinese poëzie terug in zijn oervorm, in zijn klassieke vorm kon herboren worden; terug de individualistische koers van de kunstenaar kon varen na de vernietiging onder het regime en na de voortgaande vernietiging door het opkomende kapitalisme nu in China en in de Chinese gemeenschap erbuiten (hij had het over de materialistische ingesteldheid bij de Chinezen in o.a. Londen).

Jammer genoeg was de opkomst matig. Burgemeester Bart Somers had uiteraard “andere verplichtingen”. Tussen de aanwezigen: Suzanne Binnemans, Marleen de Crée, Geert Van Istendael, Hilde Keteleer, Monika Van Paemel, Guy Posson, Karel Sergen, Ingrid Vander Veken en de Oeigoerse dichter en filosoof Mamtimin Ala.

Mieke de Loof vertrouwde ons toe dat tijdens de receptie nogal afgescholden werd het Manifest van de Gravensteengroep:

“Wat me opvalt is de emotionaliteit van het debat. Op het manifest wordt zéér emotioneel gereageerd door de 'progressieve kunstenaars en intelligentsia' en dat wil zeggen dat de inhoud ervan op een of andere manier een zeer gevoelige zenuw raakt. Op zich niet slecht en sociologisch zéér interessant: er wordt over gediscussieerd (nu ja, gediscussieerd, eerder gescholden!) en er tekenen zich duidelijke belangengroepen af. 

Wat een ongenuanceerde praat: een historisch ingebedde problematiek van Vlaamse (sociale) emancipatiestrijd wordt met gemak in één zin weggeveegd en herleid tot een egoïstisch streven naar een soort van biefstukflamingantisme. En dan spreek ik nog niet over de aanvallen onder de gordel. Op de receptie werd niet de boodschap inhoudelijk bediscussieerd, maar werden de boodschappers vreselijk aangepakt. Over de door mij zeer gewaardeerde Ludo Abicht bijvoorbeeld werd gesneerd: "Verwondert mij niets, hij gaat terug naar zijn roots". Smerig gewoon, dat spelen op de man in plaats van op de bal. Het enige wat we kunnen doen is zo eerlijk en zo integer mogelijk voor het recht op vrije meningsuiting en voor een minimum aan intellectuele eerlijkheid en fatsoen vechten, en dat doen we, ieder op zijn eigen manier.”

 

Partager cet article

Repost 0
Published by CDR-Mededelingen
commenter cet article

commentaires

Présentation

  • : Le blog de CDR-Mededelingen
  • : Nederlandse en Franse literatuurgeschiedenis, onuitgegeven teksten, politieke en culturele actualiteit
  • Contact

Recherche