Overblog Suivre ce blog
Editer l'article Administration Créer mon blog
1 mars 2008 6 01 /03 /mars /2008 00:00

De tweelingen Luc en Thierry Neuhuys (°1926) richtten ter nagedachtenis van hun vader, de dichter Paul Neuhuys (1897-1964), de Fondation Ça ira op. Luc is jurist, Thierry fysicus. Ter gelegenheid van de honderdste aflevering van de tweewekelijkse Mededelingen van het CDR, verschenen op 30 augustus 2007, schreven ze het hierna volgend echt gebeurd verhaal op.

 

Echt gebeurd

 

Bijna een halve eeuw geleden (eind 1959 of begin 1960) liepen mijn broer en ik het eethuisje “Longue vie” binnen, in de Minderbroedersstraat te Brussel: een kamer met een zestal tafels voor vier, alle bezet door één, meestal twee dames. Oude dames, dachten we toen; vandaag zouden we jongedames zeggen.

De uitbaatster – qua leeftijd tussen de dames en wij in – verdeelde haar aandacht tussen de keuken en de zaal. Ze plaatste ons naast twee geïmproviseerde tafelgenoten aan wie ze pas de dagsoep opgediend had. We herinneren ons nog volgende dialoog, net of het gisteren was.

- De eerste dame proeft haar eerste lepel soep.

- Tweede dame: C’est bon?

- Eerste dame: Non.

- Tweede dame: Pas pire que hier?

- Eerste dame (na de tweede lepel) : Si.

- Tweede dame: Ce n’est pas possible!

- Eerste dame (na de derde lepel): Je vous assure.

-De tweede dame begint er vol moed aan.

 

De twee dames slurpten dan langzaam hun soep op, zwaarwichtig. Ze spraken geen woord meer. De stilte was indrukwekkend.

We deden zoals zij deden. Er was slechts één dagmenu. De soep was niet zo slecht.

De hoofdschotel was ongewoon, leek ons vreemd: volkorenrijst, ‘tempeh’, zeewieren… We hadden voordien niets eens vermoed dat zeewier eetbaar was…

Toen de uitbaatster de lege borden kwam wegnemen, kregen we een compliment toegestuurd: Vous avez tout mangé?! C’est rare pour une première fois!

En ze voegde eraan toe: Vous sentez-vous le courage d’affronter le dessert?

 

Het nagerecht bestond uit een glazen kom met gekookt en verkoeld volkorenrijstmeel, strikt suiker- en zuivelloos. In het midden, als kers op de taart, één krent.

&

Je moet ernstige redenen om zo uit te gaan eten.

Qu’est-ce qui vous amène ici?, vroeg de eerste dame.

Mon frère, antwoordde mijn broer, sa femme est très malade.

Dame nummer één nam de gelegenheid graag te baat om ons overvloedig te vertellen dat ook zij ernstig ziek was geweest.

Aujourd’hui je suis guérie, grâce à Sensei (Maître) Ohsawa. Je le connais bien. Si vous voulez je vous présenterai.

Zo kwam ik terug met mijn vrouw in “Longue Vie”. Dame nummer één stelde ons voor aan Georges Ohsawa en zijn vrouw. Hij stelde geen enkele vraag, keek aandachtig naar de ogen van mijn vrouw, naar haar handen, vingers en nagels, en voelde haar pols; toen, plotseling, leek hij zeer even op te springen, riep zijn echtgenote ter hulp die de pols aan de andere kant voelde; ze keken elkaar aan, wisselden enkele woorden in het Japans, en dat was het… Vervolgens sprak hij zuinig, zei wat algemeenheden: Il faut vous soigner. De meester ausculteerde mij ook. Vous n’êtes pas malade, mais vous naviguez sur un volcan

Hoe is het geweest?, vroeg mijn broer. Ik gaf toe dat ik sceptisch bleef. Het leek me oppervlakkig. Niet ernstig. Mijn broer hield vol, wilde het voor zichzelf uitproberen. Zo werden we trouwe klanten van “Longue Vie” en van een ander Brussels macrobiotisch restaurant, “Le riz doré”, waar we de lezingen en gesprekken van Ohsawa regelmatig volgden. We lazen ook zijn boeken.

Enkele maanden later werd ik opgeroepen door de arts van de multinationale waar ik toen werkte.

- Vous désirez me voir, docteur?

- Oui, un simple check-up ; il y a des mois que je ne vous ai vu.

 

Een detail dat ik nooit vergeten ben : hij voelde mijn pols, ik moest vijftien keer door de knieën buigen, hij controleerde een tweede keer mijn hartslag…:

- Tiens, c’est curieux.

- Quoi?

- Vous aviez de la tachycardie, maintenant c’est de la bradycardie.

- C’est encore plus grave ?

- Non, au contraire, c’est même un atout chez un champion sportif.

 

Dit wekte bij mij oude herinneringen op aan vroegere medische onderzoeken. De oudste, toen ik nog student was; de arts had me streng gewaarschuwd:

- Surtout pas de sport de compétition; faites du vélo, nagez, mais à votre rythme; n’essayez jamais d’arriver le premier.

- Pourquoi ?

- Vous êtes sujet à de la tachycardie. Vous risqueriez un accident cardiaque en vous forçant.

- Comment ai-je attrapé cela ?

- Personne n’en sait rien. Vous êtes sans doute né comme cela.

 

Later, bij doktersonderzoek in het leger, zelfde scenario (ik mocht niet parachutist worden), zelfde vragen, zelfde antwoorden...

Een zwak hart, genetisch bepaald zeggen de artsen; mineure gezondheidsproblemen die echter al te vaak terugkomen en die ze beweren te genezen met doses antibiotica (wat een lelijk woord); voortdurend en overdadig zweten, dat je dan inherent aan je gestel denkt… dat alles verdwijnt op, enkele weken tijds, als bij mirakel, alleen maar door radicaal nieuwe eetgewoontes aan te nemen. Dat stemt tot nadenken.

Ik leefde niet langer op een vulkaan.

Vous êtes ce que vous mangez, zei herhaaldelijk Sensei Ohsawa. Dat is niet tegen te spreken. Hij voegde eraan toe: Un changement radical des habitudes alimentaires peut guérir toutes les maladies, mais aucun malade. Seul lui-même le peut s’il le veut.

Dat lijkt minstens het beproeven waard. Weinigen willen het doen, om allerlei redenen. Menselijk, al te menselijk.

Zou de overdracht van erfelijke ziekten niet vaak gewoon bepaald zijn door de overdracht van op de lange duur schadelijke eetgewoontes die echter al te zeer verankerd zijn om in twijfel getrokken te worden? De industrialisering van de landbouw en de wereldwijde distributie van landbouwproducten zetten er alleszins niet toe aan die vastgeroeste gewoontes op losse schroeven te zetten, integendeel. De transnationale giganten uit de voedingsector richten hun publiciteit hoe langer hoe meer op de weldadige uitwerking van hun producten op de gezondheid, meer bepaald op de gezondheid van kinderen: in feite gaat het om wetenschappelijk georganiseerde verslaving op lange termijn…

&

Deze herinneringen drongen zich op omdat we zopas te horen kregen dat de toenmalige uitbaatster van restaurant “Longue Vie” thans in de Verenigde Staten leeft.

Ze nam contact met ons op: Vraiment je veux parler à vous, car on a des choses à se dire, je vous assure. Ja, graag, maar we wonen zo ver van elkaar. Pourvu que cela se fasse.

Op haar visitekaartje staat te lezen: “Renée, Foot Reflexologist / Macrobiotic Counselor, Jackson MS 39206.”

&

Ja, er is veel te vertellen over ons aller lot, tussen lach en traan, begrip en onbegrip, hoop en wanhoop, hoogmoed en weemoed; over het zo weinig dat we weten – onze onbegrensde “onwetenschap”.

Luc & Thierry NEUHUYS

Bezoek: www.caira.over-blog.com



 

Partager cet article

Repost 0
Published by CDR-Mededelingen
commenter cet article

commentaires

Présentation

  • : Le blog de CDR-Mededelingen
  • : Nederlandse en Franse literatuurgeschiedenis, onuitgegeven teksten, politieke en culturele actualiteit
  • Contact

Recherche