Overblog Suivre ce blog
Editer l'article Administration Créer mon blog
8 février 2008 5 08 /02 /février /2008 00:10

Ik kende Michel langs de dichter Freddi Smekens en het tijdschrift Hand om. Op de VUB ontmoette ik Michel opnieuw als assistent van professor Paul Hadermann, bij wie ik tal van keuzevakken volgde incluis de oefeningen, die onder de hoede van Michel vielen. We werden bevriend en waren vaste gesprekspartners op elke VUB-receptie, en de avond eindigde vaak op mijn appartement, waar de geanimeerde en vrolijke literaire conversaties tot een stuk in de nacht verder liepen, gevolgd door een wat katerachtig ontbijt...

Helaas heb ik deze laatste jaren Michel minder ontmoet (we waren allebei niet al te gelukkig op de als maar boersere en platte VUB en er waren geen recepties meer...)

De zware chemotherapie van mijn zus heeft me belet aanwezig te zijn op de tentoonstelling van Louise in het Elzenveld 2007: ik bezit een vroeg werk van haar en was nieuwsgierig naar haar nieuw werk en naar Michel. Het heeft niet mogen zijn en het plotse overlijden van Michel was een echte schok.

Boeddhistische teksten hebben me geleerd dat we moeten leren inzien dat de overledenen pas vrij zijn als we hen zonder dood herinneren. Dan zijn ook de levenden eindelijk vrij. Maar daarvoor is het nu nog te vroeg.

Dr. Luc DELEU

 

Via de Mededelingen verneem ik dat nu ook Michel Bartosik ex-pp is overleden. Na Oukhow, Pernath, Snoek, Szukalski, Van Bruggen, Adé, De Vree, Gilliams, Van de Velde, Gijsen, Delvaux, onze huisfotograaf Dauphin, wie weet sla ik er een paar over. Wat of beter wie blijft er nog over van ons select genootschap? Beukelaers, Spillemaeckers, Lowet, Michiels, jij en ik. Het doet mij aan de laatste oudstrijders van 14-18 denken. Qui de nous sera le dernier 'poilu'? Aan alle overleden Pink Poets wil ik mijn excuses aanbieden ooit deze post-dadaïstische, blijkbaar levensgevaarlijke groep opgericht te hebben. En aan de overlevenden wil ik, voor het te laat is, van de gelegenheid gebruik maken om hen toe te vertrouwen dat het voor mij een eer en soms een plezier was om gedurende de roze jaren hun tafel in La Rade te delen.

Omhels Louisa die ik het laatst, samen met Michel, op mijn vernissage in 't Elzenveld zag.

Ik omhels je op mijn beurt, echt droevig en diep geraakt.

Patrick CONRAD

Partager cet article

Repost 0
Published by CDR-Mededelingen
commenter cet article

commentaires

Présentation

  • : Le blog de CDR-Mededelingen
  • : Nederlandse en Franse literatuurgeschiedenis, onuitgegeven teksten, politieke en culturele actualiteit
  • Contact

Recherche